WEEKEND | Kevin De Rouck van cultuurcafé Stroming over blijvende sluiting horeca

Berlare Weekendbabbel

Dat de horeca bekeken werd als broeihaard voor het virus, dat was niet nodig, volgens Kevin. “Er is nergens bewezen dat de besmettingen via de horeca gebeurden”, zegt hij. “De lijsten met de aanwezige klanten zijn ook bij geen enkele collega die we kennen opgevraagd. Ook niet bij ons. We hebben er alles aan gedaan om iedereen veilig te verwelkomen. We hadden zelfs een bakje met ontsmette pennen en eentje met besmette pennen, om maar te zeggen hoe serieus we het namen. Afwassen deden we bijna met kokend water, zodat onze glazen en kopjes zeker nooit virusdeeltjes konden bevatten. We maakten er echt een erezaak van dat bij ons niemand besmet zou buitengaan. We hadden ook geïnvesteerd in een tent zodat we meer mensen konden zetten, maar die is door de storm stuk gegaan.”

Beweging in en om het cultureel centrum is er al een tijdje niet meer.

Samen met de eerste periode hebben Kevin en zijn vrouw Niki die samen het cultuurcafé runnen zes maanden werkloos moeten toezien. “We lezen op horecaplatformen en op de sociale media dat heel wat collega’s eraan denken om op te geven en niet meer open te gaan. En dat hun spaargeld er helemaal door is. Wij zijn blij dat we van de gemeente geen huur moeten betalen tijdens de sluiting. Zeventien jaar zijn we hier nu bezig, dit hebben we nog nooit meegemaakt. We kunnen gewoon niets doen, terwijl onze ziel in onze zaak zit. Volgens mij is 2020 een verloren jaar en gaat 2021 hetzelfde zijn. Triestig. Er werd opgeroepen om te betogen en ik steun die oproep, maar zelf fysiek meedoen dat niet. Al sinds het begin zijn we heel voorzichtig en zijn we zelfs niet buiten Berlare geweest. En dan is het jammer om te zien dat scholen bijvoorbeeld wel mogen openblijven, terwijl daar enorm veel besmettingen zijn. Een pak mensen waaronder wij blijven dus in de kou staan. Wij doen ook wel een soort van take away, maar dat is om bezig te blijven. Het is hartverwarmend dat mensen ons steunen en een hapjesbord bij ons bestellen of enkele trappistenbieren, maar de grote massa is dat natuurlijk niet.”

Wat overblijft na al die tijd is een grote brok frustratie. “We voelen ons bekocht. Veel mensen zeggen ons dat ze goed kunnen sparen, omdat de cafés en restaurants niet open zijn”, zegt Kevin. “Wij kunnen enkel hopen dat we al onze kosten kunnen blijven betalen. Indien we in mei weer open zouden mogen, dan zal het bij ons weer kalm zijn, want opnieuw helemaal buiten het cultuurseizoen. Ik heb nog nooit zoveel gewandeld en gelopen, gefret en gezopen, en we mogen nog altijd niet open. Maar ondertussen komen mensen op domein Nieuwdonk samen alsof het nooit anders was om te eten en te drinken. Daar heb ik het lastig mee. We hebben twee meisjes die ons regelmatig hielpen, de vraag is ook wat er met hen zal gebeuren. Zij hebben al die tijd geen bijverdienste meer. We worden tijdens onze wandelingen constant aangesproken door mensen die meeleven, maar even machteloos staan als wij”, volgens Kevin.

Om het soms absurde van de situatie te duiden hangt Kevin voor de ramen van zijn cultuurcafé spreuken en citaten op. Zo hangt er: een kinesist mag een kapper masseren, maar de kapper mag de kinesist zijn haar niet knippen. Hoe raar het ook is, dat zijn de regels die worden opgelegd vandaag. Er hangen nu al enkele papieren met uitspraken en ik ga er nog bij hangen. We vragen: geef ons perspectief. Waarom gaan de vaccinaties zo traag? De schade die we hebben geleden is niet meer in te halen. Dat staat vast. Onze kinderen zijn ook met onze situatie bezig, ook dat vinden we erg. Dus als we een datum zouden krijgen van de overheid, dan hebben we tenminste ook iets om naar uit te kijken.”