WEEKEND | Liesbet Collaert leidt zelfgekozen nomadenleven in een camper

Berlare Weekendbabbel

Ze schreef een boek over de acht jaar die ze doorbracht op een zeilboot en momenteel leeft ze in een camper met haar man en hond. We stellen u voor aan Liesbet Collaert. Een 45-jarige wereldreizigster met wortels in Berlare. In 2003 verliet ze ons land en koos ze er definitief voor om met weinig hebben en houden gelukkig te zijn. Wij hadden een babbel met haar via Skype.

Liesbet Collaert heeft geen vaste woning meer sinds 2003. Samen met haar man Mark en haar hond trekt ze de wereld rond. Met een camper. Maar ervoor eerst acht jaar met een zeilboot. En daar schreef ze een boek over. “Ik schreef onlangs Plunge – One Woman’s Pursuit of a Life Less Ordinary, waarin ik het verhaal vertelde van ons leven op zee. Acht jaar lang hebben we de wereld afgezeild”, zegt ze. “De wind besliste waar we naartoe gingen. Ik hoefde geen fictie te schrijven in mijn boek. Wat we allemaal gezien hebben, het leek soms ongelooflijk. Maar het was ook niet allemaal positief, want bij mijn man werd kanker vastgesteld toen we in Frans Polynesië zaten. Ik krijg van mensen die het boek al hebben gelezen mails dat ze er heel veel quotes hebben uitgehaald. Het was de bedoeling om er tussen de lijnen een boodschap in te stoppen, zodat de mensen er zich geïnspireerd door konden voelen. Een tweede deel ben ik echter nog niet aan het schrijven. Momenteel hebben we de boot ingeruild voor een kampeerwagen. Samen met mijn man, die ik in Amerika leerde kennen en onze hond verblijf ik momenteel in Baja California, in Mexico.”

De reiskriebel kreeg Liesbet in haar tienerjaren. “Ik heb altijd graag gereisd. Toen ik zeventien was, maakte ik mijn eerste lange reis, en trok ik vijf weken door Italië. Nadien studeerde ik voor leerkracht en ging ik tijdens de schoolvakanties steevast op reis. Ik spaarde zo veel mogelijk geld om zover mogelijk te kunnen vliegen. Elke reis was een avontuur, ook omdat ik van niet veel dingen bang ben. Ik heb nooit een huis of een auto in bezit gehad. Al mijn geld ging naar reizen. Ik werd onderwijzeres in Lokeren en op mijn 21ste zou ik met een vriend naar Mexico reizen, maar om de één of andere reden waren er geen vliegtuigtickets meer. Wel nog voor India. We zijn naar daar gereisd en dat bleek een cultuurschok voor mijn reispartner. Voor mij niet direct. Het leek vanzelfsprekend. Daar is denk ik de klik gemaakt. Ondertussen ben ik al op veel plekken geweest en kies nu vaak voor de zon en de warmte. Alaska zou ik niet direct meer bezoeken omwille van de koude.”

In 2003 nam Liesbet de beslissing om België te verlaten en definitief wereldreiziger te worden. “Er zijn zoveel mensen die lijstjes maken om zaken te kunnen afvinken, daar ben ik niet mee bezig. Ik heb al veel landen bezocht, maar het is mij niet om het aantal te doen. Mijn man en ik houden van the wildlife. Walvissen spotten, dieren in het wild zien, genieten van de natuur, die ervaringen wilde ik ook neerpennen in mijn boek. Plunge heet het: je moet er gewoon induiken en doen wat je het liefste wil doen in het leven. Met weinig materiële zaken, want neen, we hebben de lotto niet gewonnen. Wij werken allebei als freelancer, via internet”, verduidelijkt Liesbet. “We geven ook onze luxe op. In onze camper kunnen we maar beperkt douchen, elektriciteit komt van de zonnepanelen op het dak. Het gebeurt dat die op is en dan moet de laptop dicht. Ons nomadische bestaan is gewoon een levenswijze. Het voelt niet aan alsof we op vakantie zijn, wel alsof we helemaal vrij zijn om te doen en te laten wat we zelf willen. We leren graag nieuwe mensen kennen, maar als het druk wordt zijn we weg.”

De band met Berlare en België blijft er wel nog. “Ik hou van Berlare en wil zeker elk jaar naar België gaan, maar door corona is dat even niet mogelijk. Mijn ouders hoor en zie ik af en toe, zij zijn mij ook al komen bezoeken, maar andere familie en vrienden terugzien dat is al drie jaar geleden. Mijn ouders hebben een serviceflat gekocht in Berlare. Ik spreek hen elke week via Skype. Voor mij is dat altijd een heel aangename gemeente geweest. Mijn vader was bij de zeemacht en reisde ook veel voor het werk. Toen hij met pensioen ging had hij het gezien, maar ik ben blij dat ze toch al een paar keer tot bij ons gekomen zijn. En ook met vrienden Skype is regelmatig. Het is dus niet zo dat we bewust alle contact met de rest van de wereld mijden ofzo.”

Wie het boek van Liesbet wil kopen kan daarvoor terecht bij Amazon. “Het boek is geschreven in het Engels en beschikbaar op de Nederlandse Amazonsite als paperback of e-book”, zegt Liesbet tenslott. “Voorlopig is er geen vertaling in het Nederlands. Ik mocht al verschillende interviews doen rond de publicatie en kreeg al meerdere goede kritieken. Dat maakt een mens gelukkig. Op mijn blog schrijf ik ook regelmatig over waar we zijn en wie en wat we zijn tegengekomen.”

De bijdragen van Liesbet worden voorzien van foto’s om bij weg te dromen. Haar blog en meer info over haar boek vind je hier.